verdrietig en zijn moeder ook, en het was niet eens haar oma.
En toen ging eerst nog zijn hond dood, en hij was zijn vriend en ook kwam hij een keer uit bed en lag zijn vader dood op de grond en moest zijn moeder ook huilen en dacht hij dat het eigenlijk zijn schuld was omdat zijn vader ook weer zo boos op hem was geweest omdat hij met eten opscheppen per ongeluk naast zijn bord had gekiept.
En hij was  heel blij geworden toen hij de ziekenauto kon horen en ging hij dat gauw aan zijn moeder zeggen en toen riep hij het extra hard want dan kon zijn vader het horen en werd hij niet meer dood. En dat was ook zo, want die meneer van de zieken auto zeiden ook dat hij niet dood was, maar haast.

Op school vond hij het eerst leuk, want er waren een heleboel andere kinderen en ander speelgoed. Maar soms was er wel teveel lawaai, vooral als iedereen rond rende en dingen riep. Dan wist hij niet wat de bedoeling was. Hij ging dan ook maar rennen of schreeuwen, maar dan kreeg hij op zijn kop. De juf had ook altijd een boos hoofd als ze naar hem keek. Ze zei dat hij

nooit wat goed deed, en altijd de sloomste was en nooit luisterde en altijd maar zat te wiebelen.
Van zijn juf moest hij zich ook zelf aankleden. Dat kon hij heus wel, alleen deed hij het te langzaam en dan moest de juf wachten en werd ze weer boos en ze had ook tegen zijn moeder gezegd dat ze het moesten oefenen omdat hij het niet kon. Dat was niet eens waar, maar zijn moeder ging toch oefenen want zij vond de juf ook niet leuk.
Toen had de juf ook een keer gezegd dat als hij nou eindelijk zijn schoenen niet kon strikken op woensdag, dan mocht hij ook niet zijn broodje opeten en als hij zijn broodje niet op had, mocht hij ook niet naar buiten.
Maar hij kon zijn veters nog helemaal niet strikken, dat wist de juf heus wel.
En toen moest hij wel huilen en een ander meisje ook en hij was ook bang helemaal alleen toen iedereen buiten was, en de juf de deur op slot had gedaan.
Misschien gingen ze wel naar huis en gingen ze hem vergeten en dan wist zijn moeder ook niet waar hij was en dan ging

het donker worden en als hij dan moest plassen kon hij ook niet naar de wc en hij moest ook nog paardestekken voor zijn konijntje zoeken, anders ging die ook dood van de honger.
Toen moest hij naar een anders school, heel ver weg, met een busje, en hij kreeg van de dokter ritalin omdat hij hetzo druk had en ze dachten dat hij iets had dat een beetje leek op alle dagen heel druk maar dan niet het drukke. Hij snapte er niks van en deed zijn hoofd uit, als er teveel tegen hem gezegd werd en ze hadden ook nog een boos hoofd dan ging hij het niet meer horen. Thuis niet hoor, want zijn moeder vond hem wel lief.
En toen zei zijn moeder dat hij een keer mee moest naar een mevrouw die zijn oma had gezien en die zijn moeder ook niet kende, maar die wel snapte hoe jongetjes als hij waren. En was avond en donker en een donker pad naar nergens toe, was wel eng maar ook spannend.
Die mevrouw was vergeten dat het niet meer kerstmis was, want ze had nog lampjes langs het pad en zijn moeder had gezegd dat hij het poppetje maar in de auto moest laten,