wp7d2cbe19.png
wpddd34989.png

© 2012 het verdwenen land MU

het verdwenen land MU
wpc9353192.png
wp06f873c3.png
Er was eens een klein jongetje, dat heel tevreden en rustig kon spelen. Ook in zijn eentje, hij had helemaal niet altijd een ander kindje nodig, hij kon genoeg vriendjes  bedenken.
Hij was geïnteresseerd in Egypte en in mooie stenen en dieren en dinosaurussen en pegasus en wist daar ook al heel veel van, terwijl hij pas vier was.
Eigenlijk was hij wel een gelukkig jongetje, jammer genoeg waren veel van de mensen om hem heen dat niet.
Zij stoorden zich aan zijn onhandige gedoe, dat hij niet eens de dop op de tandpasta tube kon krijgen, nee, erger nog, hij kon niet eens een beetje tandpasta op zijn tandenborstel krijgen zonder
dat de hele wasbak zogenaamd perongeluk volgespoten werd.
Zijn moeder vond het niet zo erg, maar zijn vader wel, die werd elke keer weer kwader:” Leer je het nou nooit, je moet eens luisteren en kijken hoe ik het doe en dan niet zo stom doen.” Riep hij dan met een heel boos gezicht.
Dat vond hij naar en eng en deed dan zijn ogen dicht, maar dan werd zijn vader nog kwader, dus deed hij net alsof hij keek, maar met zijn hoofd uit.
Hij was ook niet handig met veters strikken en ritsen en knopen en sokken, meestal kleedde zijn moeder hem nog aan, maar dat mocht eigenlijk niet van zijn vader, daar was hij al te groot voor zogenaamd, en zijn zusje kon het ook al
zelf, dus moest hij het ook kunnen en hij huilde ook nog om dingen en dat vond zijn vader ook stom omdat hij een jongen was en groot en zijn zusje ook al haast niet meer huilde. Dat  was wel rottig, wanthet was naar als iemand  boos op hem was, want hij wist nooit hoe lang dat zou duren, misschien wel zijn hele leven lang en dan was hij verdrietig, want dat voelde heel rot in zijn buik en dan werd zijn hoofd ook raar en groenig en ging hij heel hard rondrennen of wiebelen om zijn hoofd rustig te krijgen.
Er was ook een tijd heel veel engs gebeurd, eerst zou zijn oma doodgaan, maar dat duurde toen weer een tijd, dus kon je nog wel tot ziens zeggen maar dan moest ze toch weer huilen, en zijn moeder ook en toen was hij heel
wpfb4993b8.png
wp70c7e075_0f.jpg